Een heerlijk zonnige dag bracht ons naar Bloemendaal aan Zee voor de wedstrijd tegen HBS Dames 1. Na een rit van een uur en 45 minuten stapten we uit met één duidelijke missie: drie punten meenemen naar Tilburg.
De wedstrijd begon wat rommelig van onze kant. In de openingsfase maakten we een foutje in de verdediging waar HBS direct van profiteerde. De bal lag in het net en we keken al vroeg tegen een 1-0 achterstand aan. Niet het begin waar we op hadden gehoopt.
Maar langzaam pakten we de draad weer op. We werden sterker in de duels, vonden elkaar beter en zetten meer druk op de helft van HBS. Dat leverde ons een strafcorner op. Britt wist flatste de bal hard de goal in: 1-1. We waren weer terug in de wedstrijd.
HBS bleef echter gevaarlijk in de omschakeling. Een aantal keer kwamen ze door onze verdediging heen en uiteindelijk viel daar helaas ook de 2-1 uit. Ondanks een aantal kleine kansen van onze kant gingen we met een 2-1 achterstand de rust in.

In de kleedkamer was de boodschap duidelijk: deze wedstrijd was nog lang niet gespeeld. Als wij iets goed kunnen, is het knokken en blijven gaan. We moesten de wedstrijd omdraaien.

Het derde kwart ging gelijk op. Beide teams kregen kansen, maar er vielen geen doelpunten. Aan het einde van het kwart werd het nog even spannend toen HBS na het fluitsignaal maar liefst zeven (!) uitspeelcorners kreeg. Onze verdediging stond echter als een huis en lukte het HBS niet om te scoren. De statistieken voor onze corner defence zijn na deze wedstrijd in ieder geval uitstekend.
In het vierde kwart sloeg HBS helaas al snel toe. Door een moment van slechte mandekking zagen we de bal in de eerste minuten het doel in rollen: 3-1.… we moesten nu echt aan de bak.
We bleven drukken en kwamen meerdere keren in de cirkel van HBS. De kansen waren er, maar de bal wilde er nog niet in. Tot er nog 2,5 minuut op de klok stond en wij opnieuw een strafcorner kregen.
Britt en Kaat stonden op kop om de bal richting goal te krijgen. De bal werd niet helemaal strak aangegeven en kwam uiteindelijk voor de stick van Kaat terecht. Zij pushte richting doel, de bal werd gekeerd door de verdediging van HBS… en belandde precies voor de stick van Isis. Die twijfelde geen moment en schoot de 3-2 binnen.

Snel de bal pakken. Nog alles geven in de laatste minuten.
Wat volgde waren twee minuten waarin wij alleen nog maar aanvielen. Acties de cirkel in, druk op de verdediging, alles of niets. En toen, in de laatste 30 seconden, gebeurde het.
Maud kwam met een actie over de achterlijn de cirkel in. De keeper van HBS kwam uit met een sliding en de scheidsrechter gaf een strafbal! Na kort overleg van de scheidsrechters bleef de beslissing staan. Strafbal voor Were Di.
Anouk mocht de bal neerleggen. Ze pushte de bal met overtuiging stickkant binnen: 3-3! Niet voor niets werd Anouk na afloop uitgeroepen tot woman of the match.
Na het uitnemen van HBS floot de scheidsrechter vrijwel direct af. Wij vierden die 3-3 alsof we gewonnen hadden.

Niet het resultaat waarvoor we naar Bloemendaal kwamen, maar wel een wedstrijd waarin opnieuw duidelijk werd waar wij als team voor staan: vechten tot het allerlaatste moment en geloven dat alles nog mogelijk is. Met één punt in de tas vertrokken we weer richting Tilburg.

Volgende week staat er een belangrijke wedstrijd op het programma: thuis tegen Nijmegen. Dus kom ons aanmoedigen langs de lijn!

Tot volgende week.
Liefs #1